Diëten is kut. Of je nu WeightWatchers doet of eeuwig caloriën telt, het is en blijft een heel gedoe. En eerlijk is eerlijk… echt genoeg heb je nooit gegeten. Zonder tussendoortjes val je gewoon flauw van de honger. En dat continue (vr)eten noemen we nog normaal ook, je moet namelijk eten om je spijsvertering en vetverbranding op gang te houden…

Bullshit. Niet dat je niet kan afvallen hoor op die manier, ik heb het zelf ook gedaan. Maar op de lange termijn vond ik het onmogelijk vol te houden. En dat komt (onder andere) omdat ik steeds maar verslaafd bleef aan die koolhydraten en suikers.

Dat is nu anders! Low-carb paleo is echt het beste dat mijn suikerverslaafde brein en lichaam met overgewicht kon overkomen. Hoe komt dat?

Wel, stel je voor dat je een lekkere pizza bestelt. En nog een toetje Ben&Jerry’s voor achteraf. Wat krijgt je lichaam dan te verwerken? Heel wat lege caloriën in de vorm van koolhydraten, en een hoop vetten en suikers. Of nee, dat is misschien te cliché, want zo at ik natuurlijk ook niet elke dag voor ik paleo ging eten. Laten we anders een kom pasta met tomatensaus nemen. Vooral veel koolhydraten, en nog wat vet in het gehakt in de saus.

Mijn lichaam reageert al snel op die overdaad aan koolhydraten (suikers dus) met een lading insuline. Die suikers worden namelijk omgezet naar glucose, en dat doet mijn bloedsuiker pieken. Insuline houdt mijn bloedsuiker onder controle en zorgt ervoor dat het teveel aan suikers snel in de voorraadbakjes belanden: eerst in mijn spieren, daarna de lever en tenslotte worden de overige suikers omgezet in vet. De vetten die niet meteen kunnen worden verbruikt worden ook opgeslagen.

Zodra die kleine voorraden in de spieren en lever op zijn raakt mijn lichaam in de war. Omdat er nog steeds insuline circuleert heeft mijn lichaam voorkeur voor glucose als energiebron in plaats van mijn overbodige lichaamsvet. Wat nu? Ah, gelukkig zijn er nog de hormonen die een hongersignaal oproepen. Nog maar eens eten dus. Bij voorkeur trage koolhydraten, want dat vult goed. Right?

Neen dus! Het kan ook anders: door mijn koolhydraatinname te beperken val ik de laatste weken opnieuw moeiteloos af. Zonder caloriën te tellen en terwijl ik mijn buikje rond eet. Nuja, steeds een beetje minder rond natuurlijk! Tussendoortjes heb ik ondertussen niet meer nodig, wanneer de energie uit mijn laatste maaltijd is verbrand dan weet mijn lichaam dat er nog vet genoeg is om te verbranden. Honger tussen maaltijden heb ik dus niet…

Maar niet enkel het hele low-carb verhaal is van belang. Mijn lichaam kan pas echt vet gaan verbranden als alle lichaamsfuncties op volle toeren draaien. Niet gehinderd door mijn intoleranties aan granen en zuivel kan mijn lichaam alle vitamines en mineralen die ik eet veel beter absorberen waardoor niet alleen mijn spijsvertering beter werkt, maar ook mijn hersenen het signaal krijgen dat ik voldoende voedingsstoffen binnen krijg. En dát helpt dan weer tegen de honger. En omdat ik geen suikers meer eet, verstilt ook de roep van die suikerverslaving natuurlijk. Een vicieuze cirkel dus, maar dan een positieve: hoe meer paleo ik eet, hoe makkelijker ik afval.